Er was eens

Mijn vorige blog, van vorig jaar, ging over vrijheid. En over de leuke baan die zou komen. En die baan kwam... toch maar weer inleidend: Sinds 2018 ben ik bezig met banen. Mijn 16-jarige loopbaan eindigde niet vrijwillig (politiek), ik heb een half jaar sabbatical genomen, en ben toen gaan werken bij Bedrijf X... was erg leuk. Na 3 maanden kreeg ik al het signaal dat deze baan ook zou eindigen. Maar Covid kwam, ik vergat het gemakshalve, en toen mijn contract januari 2021 niet verlengd zou worden in april kon ik weer onvrijwillig op jacht. Maar ik werd gevonden. Oud collega belde, kom bij ons, bedrijf Y, werken. En dat deed ik. Ik mocht 3 dagen thuis, 1 dag op kantoor werken. Kantoor was wel een dingetje want dat ligt op een uur rijden. Ik wil niet spits rijden. Dus ik had het op papier gevraagd, afspraak is afspraak. Leuk werk, mogelijk iets onder mijn uitdagende niveau maar dat nam ik voor lief, want 3 dagen thuiswerken heeft ook wel iets, naast niets. Alleen is afspraak geen afspraa...

 In 2018 begon op mijn werk, ik werkte er 16 jaar, politiek gekonkel. Eerst ging de directeur er uit, toen mijn manager, en weer iets later ik. Allemaal politiek, er waren geen ware motivaties. Wel was het slecht voor mijn zelfvertrouwen, omdat er allerlei redenen werden bedacht om iemand (mij) monddood te maken, om het ontslag te verdedigen. Ik ben niet meer de jongste dus ik zat wel in over mijn toekomst. Ik heb geen financiële buffer om 10 jaar te kunnen overbruggen en ik wil geen filerijden. Daar krijg ik stress van. Een paar maanden na het formele eindmoment vond ik een nieuwe baan op fietsafstand en werkelijk alles wat door de advocaat voor mijn voeten was geworpen werd in die baan herroepen. Ik zou een vaste aanstelling krijgen maar door bezuinigingen opgelegd door de aandeelhouders en een nieuwe teamleider werd mijn contract na 1,5 jaar niet verlengd. En nu heb ik vakantie. 6 weken rust ligt voor me, geen dwang, geen verplichtingen. Het laatste stukje herstel van Covid, opn...

Vier jaar na dato, 30 november, is het misschien wel eens tijd om me weer op het datingpad te begeven. Ik ben boos, door onzinnige politieke spelletjes buiten spel gezet op kantoor en omdat ik het daar niet mee eens was "door verschil van inzicht" en zonder schuld na 16 jaar plotseling baanloos geworden. Tijd voor mezelf. Tijd voor afleiding. Zeeën van tijd. Tinder. Ik was nog geen 2 uur aangemeld of daar was een match. De meneer op de foto herkende ik nog van 2 jaar daarvoor, toen was ik ook 3 dagen lid en ben, zonder toen een zinnig woord met iemand te hebben gewisseld, er weer vanaf gegaan. Match en ik hebben dit keer zowaar even van gedachten gewisseld. Een dag later, 1 december, mijn geliefdes 4e sterfdag (dus niet de meest handige Tinder-dag), was ik Tinder alweer meer dan zat en heb me afgemeld. Ik heb wel keurig mijn match gedag gezegd. Hij vond het jammer, en gaf me zijn telefoonnummer waarna ik mijn tinder account weer snel heb opgeheven. Whatsapp is beter. Alti...

Ik zat met Pieter op een bankje tijdens het honden uitlaten. Pieter is een rijke oude yup van 83 met een motor, en oldtimers, en een huis in Frankrijk. En heeft een half jaar geleden zijn steeds dementer wordende vrouw naar een verzorgingstehuis moeten brengen. En hij heeft prostaatkanker. En soms wandelen we samen wat langs de singel en kletsen wat over het leven, en eten, en waar je zoal over kunt kletsen als je met je hondjes langs de singel wandelt. En dan nemen we afscheid en dan zegt hij, “Zal ik een Heineken of een Jupiler nemen?”. “Pieter, ik zou het niet weten, ik vind bier vies.” “Maar wat moet ik nou nemen?” “Doe maar Jupiler.” Hij blij.

Het is begin oktober 2014. Door omstandigheden zijn we op 1 september gaan samenwonen. Hij zit op de bank, ik ben in de keuken. In mijn ooghoek zie ik iets bewegen. Ik kijk nog eens en daar zit een dikke vette muis naar me te loeren. Nou ja, ik denk dat hij zit te loeren. Uiteraard, zodra ik beweeg, kiest hij voor de veilige weg en holt weg. Ik ben in paniek. Spinnen zet ik buiten maar muizen, binnen, kan ik niet goed hebben. Hij zit op de bank en reageert niet op mijn gil. Ik word boos en ga naar hem toe. Dat we samenwonen. Dat hij best voor me op mag komen. Dat dit het moment is om van zich te laten horen. Dat hij nu moet optreden want er is een muis. Hij kijkt naar me, trekt zijn schouders op en zegt, “Ja? En? Ik heb kanker.”

Onschuld en argeloosheid. Lachen en leven. Vallen en opstaan. Opgroeien en oud worden. Ooit was er eens leven, ongevraagd, maar we doen het er mee. In dat leven waren mensen, was verdriet, blijdschap, leven en overleven. Televisie, muziek, vrienden en minder goede vrienden. Er waren verhalen en er komen verhalen.