Vrijheid

 In 2018 begon op mijn werk, ik werkte er 16 jaar, politiek gekonkel. Eerst ging de directeur er uit, toen mijn manager, en weer iets later ik. Allemaal politiek, er waren geen ware motivaties. Wel was het slecht voor mijn zelfvertrouwen, omdat er allerlei redenen werden bedacht om iemand (mij) monddood te maken, om het ontslag te verdedigen. Ik ben niet meer de jongste dus ik zat wel in over mijn toekomst. Ik heb geen financiële buffer om 10 jaar te kunnen overbruggen en ik wil geen filerijden. Daar krijg ik stress van.

Een paar maanden na het formele eindmoment vond ik een nieuwe baan op fietsafstand en werkelijk alles wat door de advocaat voor mijn voeten was geworpen werd in die baan herroepen. Ik zou een vaste aanstelling krijgen maar door bezuinigingen opgelegd door de aandeelhouders en een nieuwe teamleider werd mijn contract na 1,5 jaar niet verlengd.

En nu heb ik vakantie. 6 weken rust ligt voor me, geen dwang, geen verplichtingen. Het laatste stukje herstel van Covid, opnieuw conditie opbouwen, nog meer conditie opbouwen, mijn tuin beetje bijwerken zodat het klaar is voor de lente en zomer, boeken lezen, Netflix/Disney/Amazon Prime/ZietNL/Videoland, de regenachtige middagen hoef ik me niet te vervelen.

Ik noem het vrijheid maar het steekt. Ook als je je werk dus echt supergoed uitvoert en je heel goed in het team en het bedrijf ligt, als persoon, kan er een einde aan zo’n baan komen. Iets klopt er niet, toch? Het is nu aan mij om dat achter me te laten, me er niet over op te winden, het daar te laten waar het is en vooruit te kijken. Ik heb erger meegemaakt denk ik dan maar. Het is jammer, ik vond het mijn leukste baan ooit...

Op naar mijn volgende nog leukere werkkring.