Veranderen is eng...

Mijn vorige blog, van vorig jaar, ging over vrijheid. En over de leuke baan die zou komen. En die baan kwam... toch maar weer inleidend:

Sinds 2018 ben ik bezig met banen. Mijn 16-jarige loopbaan eindigde niet vrijwillig (politiek), ik heb een half jaar sabbatical genomen, en ben toen gaan werken bij Bedrijf X... was erg leuk. Na 3 maanden kreeg ik al het signaal dat deze baan ook zou eindigen. Maar Covid kwam, ik vergat het gemakshalve, en toen mijn contract januari 2021 niet verlengd zou worden in april kon ik weer onvrijwillig op jacht. Maar ik werd gevonden. Oud collega belde, kom bij ons, bedrijf Y, werken. En dat deed ik. Ik mocht 3 dagen thuis, 1 dag op kantoor werken.

Kantoor was wel een dingetje want dat ligt op een uur rijden. Ik wil niet spits rijden. Dus ik had het op papier gevraagd, afspraak is afspraak. Leuk werk, mogelijk iets onder mijn uitdagende niveau maar dat nam ik voor lief, want 3 dagen thuiswerken heeft ook wel iets, naast niets.

Alleen is afspraak geen afspraak want de wereld kan zomaar veranderen. En toen moest ik plotseling "ogenschijnlijk vrijwillig” 3 dagen per week gaan autorijden, waarvan 2 keer naar kantoor. Ik had al drie keer eerder verteld in de 6 weken daarvoor dat ik niet gelukkig zou worden van autorijden, dat ik dat echt niet wilde. Ik dacht dat ik gehoord werd, maar eigenlijk werd ik genegeerd. Het zat me dwars maar ik ging akkoord, ik voelde de chantage-laag maar ik kon hem niet duiden. 

Al vanaf mijn jeugd wil ik zo min mogelijk reizen voor mijn baan. Ik fiets liever een half uur dan dat ik een half uur autorijd. Vlak na het gesprek sluimerde het besef dat er iets gebeurde dat ik niet wilde maar ik probeerde mezelf te overtuigen dat het gewoon even wennen zou zijn... echter het geschreeuw in mij werd steeds luider en liet zich uiteindelijk niet meer onderdrukken.

En een week of wat geleden besefte ik dat er over mijn grens werd gegaan en dat ook deze grens uiteindelijk opgerekt zou worden. En ik besefte dat mijn grens opgerekt was en dat ik ja zei op iets dat ik mijn leven lang al niet wilde. Dat ik wederom onvrijwillig in een positie gebracht werd die ik helemaal niet wilde. 

Ik heb een uur later de recruiters waar ik al vanaf 2019 mee schakelde benaderd... "Ik ben weer beschikbaar op de arbeidsmarkt, dit keer omdat ik het zelf wil...". Het verschil? Een semi-vrijwillig besluit.

En ik voelde me schuldig. Oh wat voelde ik me schuldig. Buikpijn, piekeren, peinzen, niet meer ontspannen.... waarom voel ik me schuldig omdat ik voor mezelf op kom? Omdat ik een andere keuze maak dan die mensen liever voor me maken ten faveure van zichzelf? Wat is dat toch?

De wereld verandert weer... Covid begint onderdeel van de wereld te worden, de wereld gaat weer open, en ik kies een weg die beter voor mij is. Geen idee waar ik dan uit ga komen maar het kan niet slechter zijn dan de weg die me aangeboden werd. Voor mij dus.

 

Maar waar het natuurlijk echt om gaat is zorgen voor mezelf. Kiezen voor mezelf en niet voor mij laten kiezen. Luisteren naar wat ik wil, wat voor mij belangrijk is en daarnaar leven. Ik moet verdorie bijna 60 worden om me daar weer bewust van te worden. Mensen zorgen heel goed voor zichzelf, ik ook voor hen. Zo begon mijn leven en daar val ik altijd weer op terug. Ik zoek naar het moment dat zorgen voor mezelf een automatisme wordt en dat ik dat de komende 30 jaar niet meer vergeet.