Er was eens

Vier jaar na dato, 30 november, is het misschien wel eens tijd om me weer op het datingpad te begeven. Ik ben boos, door onzinnige politieke spelletjes buiten spel gezet op kantoor en omdat ik het daar niet mee eens was "door verschil van inzicht" en zonder schuld na 16 jaar plotseling baanloos geworden. Tijd voor mezelf. Tijd voor afleiding. Zeeën van tijd. Tinder. Ik was nog geen 2 uur aangemeld of daar was een match. De meneer op de foto herkende ik nog van 2 jaar daarvoor, toen was ik ook 3 dagen lid en ben, zonder toen een zinnig woord met iemand te hebben gewisseld, er weer vanaf gegaan. Match en ik hebben dit keer zowaar even van gedachten gewisseld. Een dag later, 1 december, mijn geliefdes 4e sterfdag (dus niet de meest handige Tinder-dag), was ik Tinder alweer meer dan zat en heb me afgemeld. Ik heb wel keurig mijn match gedag gezegd. Hij vond het jammer, en gaf me zijn telefoonnummer waarna ik mijn tinder account weer snel heb opgeheven. Whatsapp is beter. Alti...

Ik zat met Pieter op een bankje tijdens het honden uitlaten. Pieter is een rijke oude yup van 83 met een motor, en oldtimers, en een huis in Frankrijk. En heeft een half jaar geleden zijn steeds dementer wordende vrouw naar een verzorgingstehuis moeten brengen. En hij heeft prostaatkanker. En soms wandelen we samen wat langs de singel en kletsen wat over het leven, en eten, en waar je zoal over kunt kletsen als je met je hondjes langs de singel wandelt. En dan nemen we afscheid en dan zegt hij, “Zal ik een Heineken of een Jupiler nemen?”. “Pieter, ik zou het niet weten, ik vind bier vies.” “Maar wat moet ik nou nemen?” “Doe maar Jupiler.” Hij blij.

Het is begin oktober 2014. Door omstandigheden zijn we op 1 september gaan samenwonen. Hij zit op de bank, ik ben in de keuken. In mijn ooghoek zie ik iets bewegen. Ik kijk nog eens en daar zit een dikke vette muis naar me te loeren. Nou ja, ik denk dat hij zit te loeren. Uiteraard, zodra ik beweeg, kiest hij voor de veilige weg en holt weg. Ik ben in paniek. Spinnen zet ik buiten maar muizen, binnen, kan ik niet goed hebben. Hij zit op de bank en reageert niet op mijn gil. Ik word boos en ga naar hem toe. Dat we samenwonen. Dat hij best voor me op mag komen. Dat dit het moment is om van zich te laten horen. Dat hij nu moet optreden want er is een muis. Hij kijkt naar me, trekt zijn schouders op en zegt, “Ja? En? Ik heb kanker.”

Onschuld en argeloosheid. Lachen en leven. Vallen en opstaan. Opgroeien en oud worden. Ooit was er eens leven, ongevraagd, maar we doen het er mee. In dat leven waren mensen, was verdriet, blijdschap, leven en overleven. Televisie, muziek, vrienden en minder goede vrienden. Er waren verhalen en er komen verhalen.